Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

Εκτυφλωτικό κίτρινο σε καταπράσινη "θάλασσα".
Μαργαριτο-διχρωμία.
Η άνοιξη είναι εδώ!
Μέλισσα οκνηρή ... ή μήπως κηφήνας;
Μέλισσα στη λιακάδα.
Αγκαθωτή ομορφιά.
Με φόντο τον παλιό τοίχο, το ταπεινό αγριολούλουδο "ψηλώνει".
Αγριολούλουδα "ουράνιας" ομορφιάς.

Σάββατο, 29 Μαρτίου 2014

Πετρόχτιστο. (Μαρίνα)
Το πολυτραγουδισμένο Γεφύρι της Άρτας. (Μαρίνα)
Το Λαογραφικό Μουσείο στο Γεφύρι της Άρτας. (Μαρίνα)
Εμπνευσμένη φωτογραφία τραβηγμένη από τη Μαρίνα στο Δισπηλιό της Καστοριάς.
Καλύβες στο Δισπηλιό. (Μαρίνα)
Στο δρόμο για τις καλύβες στο Δισπηλιό της Καστοριάς. (Μαρίνα)
Στον λιμναίο προϊστορικό οικισμό Δισπηλιό της Καστοριάς. (Μαρίνα)
Απομίμηση προϊστορικής βάρκας στο Δισπηλιό της Καστοριάς. (Μαρίνα)

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

Πορτοκαλοκίτρινο "μ' αγαπά -δε μ' αγαπά".
Τσουκνίδα στα ... ροζ...
Εκτυφλωτική αποκάλυψη σε λιλά τόνους.
Το Μνημείο των Ιταλών πάνω από το Αργοστόλι είναι αφιερωμένο στην ηρωική θυσία της μεραρχίας του Άκουι κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το εκκλησάκι πάνω στο ακατοίκητο νησί των Βαρδιάνων κρύβεται μέσα στη συστάδα των δέντρων.
Η τρυφερότητα του Ψιψίνη και της Φατσούλας.
Η Ροζούλα- σε μια ακροβατική στάση- θηλάζει τον Ζαχαρούλη ενώ κάνει και την προσωπική της υγιεινή.
Λουτρό στην αρχαία πόλη της Πομπηίας.
Santa Maria del  Fiore.

Santa Maria del Fiore
Στη γέφυρα των Στεναγμών.
Βόλτα με τη γόνδολα.
Βενετσιάνικο κανάλι.
Ρώμη
Αγάλματα πάνω απ' τον Τίβερη.
Ο επιβλητικός τρούλος του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη. Ο Άγιος Πέτρος είναι ο μεγαλύτερος ναός του κόσμου.

Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014


Άγριες δίχρωμες μαργαρίτες.
Αγριολούλουδο σε λιλά τόνους.
Άγριες λευκές παιωνίες μέσα στους ασφυλακτούς.
Ο ναός του Αγίου Δημητρίου - Ευαγγελίστριας δεσπόζει με το μέγεθός του στα Φαρακλάτα.
Ο Άι-Γιώργης στα Φαρακλάτα.

Τρίτη, 25 Μαρτίου 2014

Από τα πιο ταπεινά αγριολούλουδα.
 Μικρό, καθόλου εντυπωσιακό, συνηθισμένο ... κι όμως τόσο τέλειο στις λεπτομέρειές του!

Τμήμα του κεντρικού δρόμου των Φαρακλάτων με κυρίαρχο κτίσμα τον Άγιο Νικόλαο.


Αναρρίχηση στην Εύγερο με θέα στα Φαρακλάτα.

Όταν παίρνεις τα βουνά τα μάτια και η ψυχή σου γεμίζουν φως!!!
 
Ο κατακερματισμένος Κόσμος μας...
      το  πέταγμα


Αξημέρωτη ημέρα αυτά που λαχτάρησα
της νύχτας το τέλος δεν φτάνει ως εδώ
τις στιγμές που ταξίδεψα, στο μυαλό μου τις κράτησα
μα το ταξίδι που έκανα ήταν τόσο μικρό!

Της ανάγκης τα λόγια, ακόμη στ' αυτιά μου αντηχούνε
είναι ανάγκη η ελπίδα να φτερουγίσει στο φως
τα λουλούδια την άνοιξη για να 'ρθει προσδοκούνε
μα με σύννεφα γκρίζα ο δικός μου ουρανός.

Μπορεί το "πέταγμα" να χαρεί τη βροχή
ίσως, ξεφύγει απ' τα σύννεφα του ήλιου η αχτίδα
μπορεί να έρθει η πολυπόθητη αυγή
ίσως βρει, ανοικτό ουρανό η ελπίδα...
 
(Γιάννης Κανδύλης)
Βραδάκι με βροχή.
Φλούδα κουκουναριάς. 
Ένας μικρόκοσμος για εμάς, ένας μεγάκοσμος για τους κατοίκους του.
Ο "βασιλιάς" - είδος πασχαλίτσας -  στις αγαπημένες του πράσινες διαδρομές.
Δειλινό στα Φαρακλάτα.

Με μια ματιά στον ορίζοντα . . .

Ραζάτα - Αργοστόλι - Ληξούρι.
Η θέα από τους αμπελώνες στους Λάκκους φτάνει στη  Ζάκυνθο.

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Pablo Neruda
ΔΕ Σ' ΑΓΑΠΩ 
Δε σ' αγαπώ σαν να 'σουν ρόδο αλατιού, τοπάζι,
σαΐτα από γαρούφαλα που τη φωτιά πληθαίνουν:
σ' αγαπώ ως αγαπιούνται κάποια πράγματα σκούρα,
μυστικά, μέσ' από την ψυχή και τον ίσκιο.

Σ' αγαπώ καθώς κάποιο φυτό που δεν ανθίζει,
μα που μέσα του κρύβει το λουλουδόφως όλο,
και ζει απ' τον έρωτά σου σκοτεινό στο κορμί μου
τ' άρωμα που σφιγμένο μ' ανέβηκε απ' το χώμα.

Σ' αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε,
σ' αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια:
σ' αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ' άλλον τρόπο,
παρά μ' ετούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι,
που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σαν δικό μου,
που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια.

Εδώ 
- μες στην ψυχή μας -
 ωριμάζει αργά το καλοκαίρι ...